İfrit Oluyorum No:16

Çocuklara adlarıyla hitap edilmemesine hafif miktarda  İFRİT OLUYORUM. Evet, bunu ben de zaman zaman yapıyorum. “Kuzu” diyorum, “Bebiş” diyorum. Bücürük, yer cücesi vs. Ama genelde sohbetsel iletişim kurabildiğim çocuklara adlarıyla hitap etmeyi tercih ederim.

Çocuklara başka şeyler de diyebiliyor insanlar. Yetişkinin çocukla akrabalık bağını ortaya koyan hitaplar: Oğlum, kızım, çocuğum, yavrum, evladım, bebişim… vs. Haydi buna da eyvallah. Bunlar da sonuçta o çocuğu niteleyen adlar.

Peki çocuğun yetişkin kişiye seslenirken kullandığı hitapları (örn. Anne, baba, abla… vs.) yetişkinin çocuğa seslenirken kullanmasına ne demeli? İFRİT OLUYORUM!

Örnek 1: Annenin kızına “Gel annecim,” demesi. Saçma.

Örnek 2: Annenin oğluna “Gel annecim” demesi. Böylelikle erkeğe dişi bir sıfat atfediliyor ki toptan saçma.

Örnek 3: Abinin kızkardeşe “Gel abicim,” demesi. Abesle iştigal…

Örnek 4: Halanın oğlan yeğenine “Gel halam,” demesi. Yok artık! (Bu örneği ilkokula giderken bizim apartmandaki 13 numarada oturan kadın demişti. Bir kadının bir oğlana “halam” demesi arkadaşım Zeynep’le uzun süreli dalga konumuz olmuştu. Demek ki ben bu meseleye en az 20 yıldır İFRİT OLUYORMUŞUM.)

Son olarak, tüm bu iyi niyetli hitapların yanı sıra çocuğu tamamen tanımsız bırakan bir yaklaşım var. Çocuğa “çocuk” demek. Buna da İFRİT OLUYORUM!

Örnek: “Çocuk okuldan gelecek, eve gideyim ben.” İnsan niye çocuğuna “çocuk” der. Adı yok mu onun?

Bilmem ki, bana ailem hiç “annem, babam, ablam, abim” demedi. Akrabalarım beni çağırırken “Gel dayıcım, koş amcacım, zıpla halacım, ağlama eniştem, koşma teyzem,” demedi. Çocuk da demediler. Gerçi zaman zaman beni çileden çıkaran başka bir hitap biçimi vardı: “Bu da bizim üç numara, keh keh keh…” Gırrr, amanın ne İFRİT OLUYORDUM!

13 thoughts on “İfrit Oluyorum No:16

  1. amaannnınnn kız sen bana da ifrit oluyomuşsuunn!!
    ben de veledi teyzeciimm benimm diye seviyorum vallaaa ahaha hemi de teyzoooşşş diye sesleniyorum ki bu durumda bizim veledi direkt totoş yapmış oluyorum puaahahaha :))
    sen sen beni sevvvvv

    • NzNNNNNN!!! 🙂 Kızma ama olur mu? Ben hem severim, hem ifritirim. (Nasıl laf ama?)
      Senin ufaklığın durumunaysa yorum yapmıyorum. 🙂

  2. halam! gulmekten karnima agrilar girdi bunu okuyunca! gercekten neresinden baksan yirmi yillik bir ifrit.
    bir de hazir akraba adlarina girmisken, bu minvalde, yegen ve kuzen kelimelerinin yanlis kullanimlari uzerine de soylenecek bir cift soz var bence.

  3. Yan Bakan Emel’in ne dediğini hatırlıyor musun peki? Heh heh heh! ”Biraz daha acı patates salatası al çocuğum!” 😉

    Bir de ”annesi” diyenler vardır. Misal, ”Hadi gidiyoruz artık annesi.” Onlara daha da çok ifrit oluyorum!

    • Ayyyyyyy!!! Yanbakan Emel! Bu siyanürlü (!) patates salatası hikayesini ayrıca anltamak lazım.
      Annesi, ablası, abisi…bıy bıy bıy!

  4. Valla Banucum, bu söylediklerinin hepsini yapıyorum. Anne olunca işler değişiyor. Çocuk uyandı ,çocuk ağlıyor,bebek uyuyor ….gel annem sen gell …ağlama annecim ,benim güzel kızım ağlama vs….Eh arada da ismiyle hitap ediyorum.:))Bunlar sevgi göstergesi sözcükler. Bir sakıncası yok bence.

  5. Pingback: Buna ifrit bile olunmaz, pes deni

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *