Hadi gelin köyümüze geri dönelim

Bu sabah şunu fark ettim: Ben çocukken yaz tatili gelince hep üzülürdüm. Tamam, tatile giriyorsun, oh okul yok, ne âlâ. iyi, güzel, hoş da… Bütün sevgili canciğer kuzu sarması arkadaşlarım giderdi. Hayattaki ilk arkadaşım Zeynep’in babası avukattı. Ağustos ayı dedin miydi, hooop! baro tatil olur, Zeynepler Seferihisar’a anneannesine giderlerdi. Her yıl.

Sonra Başak… Onun da ailesi Çanakkaleli’ydi. Tatil geldi miydi Başaklar Lapseki’ye anneanneye giderlerdi.

Okul açılır, sınıf arkadaşlarım yaz tatilinde neler yaptıklarını anlatırlardı. Bir memlekete gittik lafı döner dururdu ortalıkta. Memlekete gidenler, köye gidenler, anneanneye, babaanneye (elbette onlar da memlekette olurdu) gidenler… Gırrr! Ben hep buradaydım, hep, hep! Şanslıysak, babam işini gücünü ayarladıysa tatile çıkardık biz de. Hem fena mı, herkes her sene aynı yere giderken, biz hep değişik bir yere gidiyorduk işte.

Sonuçta benim hiç köyüm olmadı. Memlekete de gidemedim. Keşke olsaydı. Çocukken en özendiğim şey bu oldu. Şimdi de insanlar duyuyorum; emekli olup memleketlerine yerleşiyorlar. Ya da Başak’ı ele alalım. Sonunda İstanbul’u bıraktı, gitti Çanakkale’ye yerleşti. Benim gidip yerleşebileceğim bir köyüm bile yok. Ne olurdu olsaydı? Köyüm diyebileceğim tek yer Kadıköy. Onda da zaten bütün ömrümü geçirdim. Kesmiyorsun sen de be Kadıköycüm. Senin nerene döneyim?

Benim niye köyüm yok? Böhüüü! Akşam akşam içlendim bak!

3 thoughts on “Hadi gelin köyümüze geri dönelim

  1. Aynen.. Şimdi eşimin köyüne gideceğiz diye bende bir heyecan ki sormayın 🙂 hep sorardım anneme “Bizim niye köyümüz yok!” diye, yazıyı okudukça kendimi gördüm 🙂

  2. iste belki sehirde ve evde bir basimiza (benim annem de calisiyordu) tikilip kaldigimiz icin kitap kurdu olmusuzdur:)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *