Hoşçakal evim

Bugün taşınıyoruz.
Yaklaşık üç yıldır bize yuva olan evimize hoşçakal deme vakti geldi. Buradan çıkacak ve gönlümüzün bağlı olduğu yeni yuvamıza gideceğiz.

Guçi burada yürüdü. İlk cümlelerini burada kurdu. İlk bisikletine burada bindi. Toprakla oynamayı burada öğrendi. Bitkilerin nasıl büyüdüğünü, tohumun nasıl ekildiğini, domates toplamayı, zeytin yapmayı, ağaç budamayı, meyveyi dalından yemeği, kuş gözlemi yapmayı, ateş yakmayı, tahta kesmeyi…

Micinik bu evde doğdu. Yürümeden önce merdiven çıkmayı burada öğrendi. Zeytin toplamayı, böğürtlen toplamayı, yere düşmüş kurtlu elmaları toplamayı, kedi kovalamayı, koşmayı, zıplamayı, abisinin oyunlarına katılmayı ve o oyunları baltalamayı, toprağı kazmayı, çiçekleri yolmayı, sonra koklamayı…

Bu evde güzel anılar birikti. Tıpkı Erenköy’deki evimizde olduğu gibi. Kötü anılar da yaşandı elbette. Hayat böyledir işte. Ama ben kötüleri bırakıp, güzel anıları alıp kalbimin içine sakladım bile.

Aa bir de geçen gün bu evin en çok manzarasını sevdiğimi söylemiştim. Veda ederken o manzaraya son bir kez bakayım.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *