Buna ifrit bile olunmaz, pes denir

Zamanında, 16 numaralı ifritimde yetişkinlerin kendi toplumsal rol adlarını çocuklarına hitap ederken kullanmalarına ifrit olduğumu söylemiştim.

Örn. Babanın kızına “Gel babacım,” demesi.

Küçükken erkek kuzenlerimden biri bana hitap ederken “Abicim,” derdi. kafam bir türlü almazdı. Ben erkek değildim. Niye bana abi diyordu? Bu mümkün müydü? Mini mini yavru beynimde koca bir soru işareti olarak kalmıştı bu.

Her neyse…

İnsanlar bunu diyor. Tercihtir, bir şey diyemem. Anca ifrit olduğumla kalırım.
Continue reading

İfrit Oluyorum No:16

Çocuklara adlarıyla hitap edilmemesine hafif miktarda  İFRİT OLUYORUM. Evet, bunu ben de zaman zaman yapıyorum. “Kuzu” diyorum, “Bebiş” diyorum. Bücürük, yer cücesi vs. Ama genelde sohbetsel iletişim kurabildiğim çocuklara adlarıyla hitap etmeyi tercih ederim.

Çocuklara başka şeyler de diyebiliyor insanlar. Yetişkinin çocukla akrabalık bağını ortaya koyan hitaplar: Oğlum, kızım, çocuğum, yavrum, evladım, bebişim… vs. Haydi buna da eyvallah. Bunlar da sonuçta o çocuğu niteleyen adlar.

Peki çocuğun yetişkin kişiye seslenirken kullandığı hitapları (örn. Anne, baba, abla… vs.) yetişkinin çocuğa seslenirken kullanmasına ne demeli? İFRİT OLUYORUM!
Continue reading