Taşındık!

Nihayet! Hem de ne taşınma. İneredeyse üç hafta olacak. Ama o taşınma gününü ne sizi sorun, ne ben anlatayım. Bizi bilen bilir, taşınmalarımız çok olaylı geçiyor. Bu sefer öyle geçmeyeceğine çok emindik. Çünkü önceden arkadaşlarımız uygun oldukça arabalarını ödünç verdikleri için Yıldıray evdeki bütün kitapları, kırılacak ufak tefeği, giysi kutularını, oyuncakları taşımıştı. Eh, evin bütün eşyasını taşıdı sayılır, öyle değil mi? Bir tek büyük eşyalar ve beyaz eşya kalmıştı. Daha ne olsun, değil mi ama? Nakliyeciler bunları pıt diye taşırdı. Yaa, sen öyle san!

Vedaları sevmiyorum.

Cincüce Bobin Hizmetleri (@cincuce)'in paylaştığı bir gönderi ()

Anacım, bir kaos, bir kaos! Ay bizim ne ıvır zıvırımız varmış. Pardon bizim değil, benim…ve annemin… zavallı Yıldıray…Benim ıvır zıvırlarımı “Bunlar atölyeye gidecek,” deyip kutulara, oraya buraya tıkıştırıp aradan sıyrılmaya çalışsam da olmadı. Zira atölye bitmediği için bütün o döküntüyü tıpış tıpış yeni evin balkonuna taşıyıp yığdık. Balkonumuz şu an çöp ev gibi. Evin asıl çöpçüsü meğer annemmiş. Şu an yanımızda olmadığı için attım da attım. Aman neler attım neler. Annem duymasın. Onların kuşağı biriktirip atamamak konusunda özel bir eğitim almış olmalılar sanırım. Anneannem biz bir şeyleri elden çıkarınca pek bozulurdu. Evi çıfıt çarşısı gbiydi. Bin yıllık eşyalar hiç kullanılmadan, oraya buraya istiflenip bekler dururdu. Annem de meğer o modelmiş. Ama her şeyi öyle usturuplu tıkmış ki, taşınma zamanı gelene kadar tehlikenin farkına varamamışız.

Son zamanlarda KonMari metodundan bu kadar söz edince, taşınmanın bu son evresinde kendimden korktuğumu itiraf edeyim. Haftalardır ayıkladığım, azalttığım, tasfiye ettiğim halde taşınmayı kaosa çeviren şeylerin başında benim ıvır zıvırlarım geliyordu. Taşınmadan önce çöp attım, taşınırken çöp attım, taşındıktan sonra attım. Daha da bitmedi. Çöp dediğime bakmayın ama. Öylece durup da bir işe yaramayan, kullanılmayan ya da anısı yüzünden tutulan bir dolu eşya. Attım dediğime de bakmayın. Bir çoğu işe yarayacakları yerlere gitti ya da gidecek. Hiç değilse işe yarayacaklar. Bu da bir şey…

Taşınmak yorucuydu. Ama taşınma günlerinin en sevdiğim yanı yeni evde içilen ik çaydır. biz de akşam olur olmaz hemen semaveri yaktık. Çocukların odası ilk yerleşen yer oldu. Yıldıray’la uyku tulumlarımızı çocukların yataklarının arasına attık. Bizim bücürler bu işe pe sevindiler doğrusu. Eğlenceli bir uyku uyuduk. Evdeki ilk rüyamı hatırlamıyorum ama. Koma.

İkinci gün öğleden sonra bir komşumuz elinde koca bir tepsi dolusu yemekle çıkageldi. Unuttuğumuz bir hareketti bu. Çocukluğumuzdaki komşulukları anımsadık. Yıldıray da, ben de ağlayacaktık neredeyse. (Çok da lezzetli olduklarını eklemeden geçmeyeyim.)

Geçen üç haftanın sonunda hâlâ yerleşemedik. Taşınacak başka arkadaşlarımız olduğu için kolileri tutuyoruz. Atölye hâlâ tamamlanamadığı için (arada ustalarla neredeyse papaz olasımız gelmişti, ‘ya sabır,’ dedik) atölye eşyaları da salonda ve balkonda yığılı duruyor. Komşular dışarıdan bakınca bizi çöp ev sanıyor olabilir. Bir sürü eksik var. Bizim acelemiz yok. Yavaş yavaş, tadını çıkara çıkara yapıyoruz. Eninde sonunda yerleşeceğiz. (yani umarım…)

Hoşçakal evim

Bugün taşınıyoruz.
Yaklaşık üç yıldır bize yuva olan evimize hoşçakal deme vakti geldi. Buradan çıkacak ve gönlümüzün bağlı olduğu yeni yuvamıza gideceğiz.

Guçi burada yürüdü. İlk cümlelerini burada kurdu. İlk bisikletine burada bindi. Toprakla oynamayı burada öğrendi. Bitkilerin nasıl büyüdüğünü, tohumun nasıl ekildiğini, domates toplamayı, zeytin yapmayı, ağaç budamayı, meyveyi dalından yemeği, kuş gözlemi yapmayı, ateş yakmayı, tahta kesmeyi…

Micinik bu evde doğdu. Yürümeden önce merdiven çıkmayı burada öğrendi. Zeytin toplamayı, böğürtlen toplamayı, yere düşmüş kurtlu elmaları toplamayı, kedi kovalamayı, koşmayı, zıplamayı, abisinin oyunlarına katılmayı ve o oyunları baltalamayı, toprağı kazmayı, çiçekleri yolmayı, sonra koklamayı…

Bu evde güzel anılar birikti. Tıpkı Erenköy’deki evimizde olduğu gibi. Kötü anılar da yaşandı elbette. Hayat böyledir işte. Ama ben kötüleri bırakıp, güzel anıları alıp kalbimin içine sakladım bile.

Aa bir de geçen gün bu evin en çok manzarasını sevdiğimi söylemiştim. Veda ederken o manzaraya son bir kez bakayım.

Teknolojiyle imtihanımız

İşin doğrusu ben teknolojiyi severim. Bilgisayarlar, akıllı telefonlar, tabletler, geliştirilen uygulamalar… Bunların hızını da, içlerini kurcalamayı da seviyorum. Bunlar bir yana işim gereği bilgisayar benim elim ayağım olmuş durumda. “Dijital yerli” kuşağının içinde değilim belki ama hayatımın yarıdan fazlası, hatta belki dörtte üçü bilgisayarla geçti. Bilgisayarsız kaldığımda kaşım gözüm seyirmeye başlayabiliyor.

Şimdi düşünün ki bu insan bilgisayarız ne yapar? Ve şimdi bir de bu insanın bilgisayarının yanında, beyinin bilgisayarı da gitmiş olsun. Ve bir de daktilo gibi kullandığımız ortak notebookun da gidiverdiğini ekleyin duruma. Evet, geçen hafta üç cihaz da aynı gün bozuldu! Tam taşınma arifesinde, işleri bitirelim de taşındığımızda kafamız rahat etsin dediğimiz zamanda, zaten herşeyin birbirine girdiği, ne eve ne atölyeye taşınabildiğimiz şu sıralar bi bilgisayar arızası eksikti. O da oldu çok şükür!

Bilgisayarım bozulunca ben

Bilgisayarım bozulunca ben

Biz zaten ne zaman taşınmaya kalksak evdeki cihazlara bir haller oluyor. İstanbul’dan geldiğimiz günün ertesi koşa koşa gidip fırın almıştık. Bir ay geçmeden buzdolabımız fırın gibi davranıp içindekileri pişirmişti. Ben gebeşken bulaşık makinesi bozulup fıtığıma fıtık katmıştı yenisini alana kadar. Sonra çamaşır makinesi kendini salmaya kalktı da “Sen orda dur bakalım!” deyip köşesine kıstırdık onu. Bizim gerilimimizden devreleri mi yanıyor bunların nedir? Halbuki bu taşınmada çok sakin, hatta aşırı rahatız. Yine de bilgisayarlar nanay. İçlerindeki belgeleri kurtaramazsak hapı yuttuk.

“Taşınınca çamaşır makinesi kesin bozulacak, boşuna taşımayalım da bari yenisini mi alalım?” derken (battı balık yan gider), paşa paşa gidip bilgisayar aldık. Yani biz bu Urla’ya geldiğimizden beri resmen çeyiz düzüyoruz. Bu ne arkadaşım? Para kazanmak için debelendikçe batıyoruz. Atölye de açılamadı zaten!

Niye? Dükkanın damına seramik döşeme yapamıyor ustalar çünkü “Kalekimi hazırlarız, sürmeye fırsat bulamadan donar,” diyorlar. Hava buz! Urla adeta Arktik soğukların cirit attığı bir bölge. Sanırsın Ege’ye değil de Norveç fiyortlarına taşındık. Anam bu ne soğuk?  Taşınacağız diye elimizde kalan kömürleri yaka yaka bitirdik, yenisini almadık. Taşınırken bir de o koca çuvalları mı taşıtsaydık? Kömür bitti; yeni evdeki işler bitmedi. Eski kiracı salondaki bacanın önüne kıytırık bir şömine yakmış. İçinde ateş yakamazsın çünkü o kadar dar ki her şey salonun ortasına düşer. (Zaten onlar da yakmamış belli ki, taşlar pırıl pırıl duruyor.) Kuzine aldık ve şöminenin tepesine baca deliği açtık. Sobacılar gelip “Bu şömineyi ördürmezseniz kuzine çalışmaz!” demesinler mi? Cânım kuzine orada öylece kurulmayı bekliyor. O sırada biz de eski evde donuyoruz yavaştan.

Son günlerde evdeki ben

Son günlerde evdeki ben

Eski ev kuzeyden kuzeyden buz rüzgarları yiye yiye buzhaneden hallice bir ortama kavuştu. Gece yatarken yemekleri buzdolabına koymaya tenezzül bile etmiyoruz. Hatta buzdolabını açıp önünde falan duruyoruz ısınmak için. Ev ısınsın diye camları açıyoruz. Bugün yemek yaparken fırını çalıştırıp kapağını açtım. Bacaklara bacaklara sıcak hava üfledikçe kendimi tebrik ettim. Geceleri kafaya takke, içe içlikler giyerek yatıyoruz da yetmiyor. Çişi gelen tuvalete gidemiyor. Klozetlerin o soğuğunu ben anneannemin sobalı evinde görmedim. Sürekli strateji peşindeyiz. Diğerimiz dayanamayıp tuvalete gitsin de diğeri azıcık da olsun ısınış klozeti kullanabilsin diye. Geçen gün ayak parmaklarımdan ikisinde bir his, bir his… Dişimi sıkıp çorabımı çıkarınca ne göreyim: İki parmak bembeyaz olmuş! Donuyorum. Bir uyku hali de var üstümde. “Uyuma, yoksa donarsın!” diye diye zor ikna ettim kendimi.

Kim demiş benim soğuktan şikayet ettiğimi? Yok canım, ne soğuğu?

Kim demiş benim soğuktan şikayet ettiğimi? Yok canım, ne soğuğu?

Neyse ki sıcak su teknolojimiz hâlâ var. Aman dilimi ısırayım, popomu kaşıyayım.  Banyoya girip sıcak suyla buluşmak güzel oluyor bu durumda; ama o buluşma anına kadar ki giysi çıkarma süreci büyük cesaret istiyor. Geçende “Acaba banyoya gitmek yerine parası neyse versem de kuaföre gitsem?” diye düşündüm. Hani saçın kirliyse yıkıyorlar ya, giysiler de üstümde kalırdı. Hem kuaförün içinde klima da var; ısınırdım. Hayal kurmak güzel şey.

Tam lodos geliyor, hava ısınıyor derken biz taşınacağız. Gelecek hafta tüm bunlar geride kalacak. Yeni bir ev, yeni bir yaşam… Bugünleri de hatırlayıp güleceğiz. Varsın azıcık daha donalım.

Kutu kutu pense

Kutu kutu pense,

Elmamı yerse

Arkadaşım Miiiğg-ros,

Bana koli verse…

Evet, gündemimiz bu. Yıldıray eve heyecanla geldiyse, anlıyorum ki Migros’tan çikita muz kolisi bulmuş.Hatta bugün plastik kasa alıp gelmiş! Ben de o sırada evdeki kolileri doldurmakla meşgul oluyorum. (İtiraf etmeliyim ki ara sıra evdeki iki yavru Gremlinimi de kolilere tıkmak, ağızlarına koli bandı takmak istediğim anlar oluyor!) Muhallebicinin kolilerini birkaç kere doldurup boşalttığımız için oraya da uğruyoruz ara sıra. Kolinin dayanıklısı makbul. Küçük koli mi almalı, büyük mü bulmalı? Böyle küçük hesapların peşindeyiz. Ya, işte böyle sevgili günlük… Bunlar bizim küçük mutluluklarımız.

kutu kutu pense 1

Yıldıray’ın temsili

Hâlâ taşınamadık. Ama arkadaşlarımız sağ olsunlar, bize arabalarını ödünç veren iki aile sayesinde epey git gel yaptık evler arasında. Kitaplarımızın neredeyse hepsi gitti. Böylece kitapları stratejik noktalara yerleştirdik evde. Yoksa o işi nakliyecilere bırakırsak ağır küfür yeriz. (Bundan önceki tüm taşınmalarda eşek ölüsü gibi koli taşıyan nakliyecilerin ahı tutuyor ki, biz böyle birkaç yılda bir taşınıyoruz.)

Kitapların bir kısmını satışa çıkardığımı söylemiştim. Okullara ve kütüphanelere gidecek çocuk kitaplarını kolilemeye başladım. Evde kalan son kitaplar ise atölyeye gidecek grupta… (Atölye cephesinde de işler fena değil. Tuvaletin yapılması ve pencere doğramalarının boyanması kaldı. Şubat içinde taşınırım.)

kutu kutu pense 2

Benim temsilim

Konmari usulü giysi ayıklama işi bitti. Annemin eşyalarını toparlamaya başladım. Çocukların oyuncaklarına bile ucundan giriştim. (Arada çaktırmadan atıyorum bir şeyler.) Ev eşyasından ayıklamacalara başladım. Yeni evin mutfak dolaplarını boyadım (son bir kat daha atılacak.) Evdeki geridönüştürülebilir malzemelerin listesini çıkardım ve yeni evde nasıl işlevlendirebileceğimizi planladık. Yeni evde adeta bir Martha Stewart, efendime söyliyim ye nevi Derya Baykal olacağım. Ha bire bir şeyleri boyayıp, kaplayıp, yeni işlev verme derdindeyim. Sürekli yeni bir şey ortaya çıkarıp Yıldıray’a “Bunu napıcam biliyo musun?” diyorum. O da alıştı artık; “Boyayacak mısın?” diye biliveriyor hemen.

Kutu Trolleri - Taşındıktan sonra bizim çocukların temsili

Kutu Trolleri – Taşındıktan sonra bizim çocukların temsili

Şimdi bir de palet peşindeyiz. Bize birkaç tane palet lazım. Şu ahşap yük paletlerinden. Neden diye sormayın. Bir bulalım da…

Taşınmaları severim. Ama hayatımda ilk kez bu taşınma bende heyecan yaratıyor. Sanırım her şey bakış açısından bitiyor.

İnsanın evi, gönlünün bağlı olduğu yerdir

ev gibisi yoktur

“Ev gibisi yoktur.”

Napoloen demiş ki, “İnsanın evi, gönlünün bağlı olduğu yerdir.” İyi demiş, güzel demiş Sayın Bonaparte. Ev benim için çok önemlidir. Çünkü ben tam bir ev kuşuyum. Dorothy’nin dediği gibi “Ev gibisi yoktur!”

Bu aralar ev kavramını ve evin içinde barındırdıklarını fazlaca düşünüyorum. Taşınıyoruz ya, bir de KonMarie Metodu’yla haşır neşirim ya, o yüzden.

Şu an bizim iki evimiz var. İçinde yaşadığımız ev ve yakında yaşamaya başlayacağımız ev. Bunlardan ilkini bundan birkaç sene önce, bir anlık gazla tutmuştuk. İstanbul’dan kaçmak istiyorduk. Urla’da yaşamak istiyorduk. Bir an önce gitmek istiyorduk; çünkü zaten eski evimizin kontratı bitecekti. Yani zaman kısıtlıydı. Biz de geldik, gördük, gezdik, baktık ve zaten mevcut çok az ev içinden birini -burayı- seçtik. Bir anlık gaz, diyorum; çünkü bizi evden ziyade evin manzarasını sevmiştik. Önümüzde koca bir açıklık ve harika bir İzmir Körfezi manzarası vardı. Denizle aramızda çok güzel bir çayır, zeytinlikler, uzaklarda maki kaplı tepeler… Yıllar sonra bu evi düşündüğümde aklıma gelecek ilk şey sanırım bu görüntünün yarattığı ferahlık hissi olacak. Bir de aşağıdaki çayırdan gelen kuş sesleri….

Ama zaman geçtikçe ev sahibimizin neden bu evi bırakıp gittiğine dair teoriler geliştirmeye başladık. O güzel körfez manzarası var ya, o aslında kışın kuzeyden esen buz gibi hava demekti. Biz sıcak memlekete geldik diyorduk, donduk anacım burada. Borularımız bile patladı. En kötüsü Yıldıray’ın kalorifer kazanıyla verdiği mücadeleydi ve ben o mücadelede hiç destek olamadım. Sırf o kazana harcadığı zamanı biriktirsek, toplamda bir kitap yazardı örneğin. Pisliği, yorgunluğu cabası…  (Uzaktan bakıp Oh Urla’ya gittiniz, miss,” diyenlere selam olsun.

Kuzeyden esen o rüzgarlar aynı zamanda rutubet demek. Ben bu ev kadar izolasyon fakiri başka ev görmedim. Evin her yerinden su alıyoruz. Houston, bir problemimiz var! Bir de habire deprem oluyor burada. Sallandıkça sağdan soldan çatlıyor ev. (Bugün mutfakla holü ayıran duvardaki çatlağımız gürbüzleşti mesela. Dün öyle değildi.)  Tehlikeli çatlaklar değil bunlar; ama görünce insanın siniri bozuluyor.

Zaten buradan taşınmak istiyorduk. Küçülmek istiyorduk. Harekete geçmemiz için tetiği çeken şey annemin hastalığı oldu. O andan itibaren taşınmamız gerektiğini söyleyip buna göre hareket etmeye başladık. Ve geçenlerde bizim için uygun şartlara sahip başka bir ev bulduk. Ev kavramını düşünmeye işte o zaman başladım. Bu yeni evi görünce ben de, Yıldıray da aynı şeyi hissettik. Sevdik orayı. İçimiz ısındı. “Tam bir yuva,” dedik. Halbuki aynı hisleri şimdiki evimizi ilk gördüğümüzde de düşünmemiş miydik? O zaman da çok heyecanlanmamış mıydık? Ee ama bir süredir niye aynı şeyleri hissetmiyorduk?

Marie Kondo’nun kitabını okurken şunu fark ettim: Bir evin dağılma nedeni, o dağınıklıkla baş edememen senin o evle bir bağ kuramamandan kaynaklanıyor. Son aylarda biz de evimizle bağımızı koparmışız meğerse. Annem hastalandığında değil üstelik; daha önce… “Nasılsa buradan gideceğiz,” diye düşünmeye başladığımız anda evimizle kurduğumuz bağ kopmuş. evdeki her şeyin bozulmaya başlaması da tam bu sürece rastlıyor. Biz evden umudumuzu kesince, ev de umudunu kesti ve kendini bırakaya başladı. Ev adeta hastalandı, hatta can çekişiyor ve birilerinin gelip onu iyileştirmesini bekliyor. O birileri biz değiliz. Biz gittiğimizde ve başkaları geldiğinde burası yine yaşanan, canlı bir ev olacak. O zaman yine yuva olacak. Ne ilginç, öyle değil mi? Mekanların ruhu olduğu söylenir ya, gerçekten doğru. 

Bu evde geçirdiğimiz güzel günlerde sık sık “Ablam gelse, burada ne güzel çay saati keyfi yaparız,” diye hayal kurardım hep. Ablamla yıllar sonra bir araya geldiğimizde -ki çok kötü bir dönemde, hepimizin moralinin bozuk olduğu bir dönemde gelmek zorunda kaldı- bir gece taşınma meselesini konuşurken “Bu evin enerjisi çok kötü,” dedi. “Burada mutsuz oluyorsunuz siz. Başka bir yere taşındığınızda hayatınız düzene girecek, görürsünüz bak,” demişti.

İşte şimdi oraya taşınacağız. Yalnız bu yeni evle ilgili ilginç bir süreç yaşıyorum. Gözümün önüne sürekli görüntüler geliyor. Mekanları kişiselleştiriyorum kafamda. Şurayı şöyle boyarız, buraya bunu yaparız… Aklımda sürekli fikirler var. Bunun için bir iki girişimim de oldu. Tam anlamıyla bir D.I.Y. evi olacak diye umuyorum. Kim bilir, belki yeni evimizin eski sakinleri de bizimkine benzer duygularla ayrıldılar oradan. O ev de iyileşmeyi bekliyordur. Biz bunu yapmaya ve oranın ruhunu canlandırmaya gidiyoruz.

Ama eski evimizi de acımasız duygularla bırakmayacağım. Onu güzelce silip, temizleyecek, sevip okşayacak; bize üç yıl boyunca yuva olduğu için, hayatımıza kattığı güzel anılar için ona teşekkür edeceğim.

Ondan sonra “eve”, gönlümün bağlı olduğu yere gideceğim.

Taşınıyoruz, mutluyuz


Daha atölyeyi hale yola sokamadan evi de taşıyoruz, sevgili günlük.

Mutluyuz, heyecanlıyız.
Marie Kondo’nun kulaklarını hayli çınlatıyoruz bu sıralar. İlk aşama olan giysiler tamam. Battal boy bir çöp torbası doldu. Halbuki daha birkaç ay önce torba torba giysi vermiştik. Bakış açısı değişti tabii; bu kez verme konusunda daha acımasızız.

Asıl korktuğumuz kısım kitapları ayıklamaktı. Bu noktada biraz zayıf davrandık ama yine de epey kitap eledik. Bir kısmını almak isteyen olursa diye satışa çıkardık. Instagram’da @birdolapkitap_2.el hesabına fotoğraf yüklemeye devam ediyoruz. Taşınma vaktine kadar satılan satıldı; kalanlar kütüphanelere gidecek. Çocuk kitaplarınıysa her zaman olduğu gibi okullara ve kütüphanelere yollayacağız.

Kitaplardan sonra “Kâğıtlar” kategorisini de savdım. Eski garanti belgeleri, faturalar, gereksiz kâğıtlar, kartvizitler, şunlar, bunlar… Koca bir torba çıktı. Ama sandığımdan az çıktı. Zaten bu tip şeylerin çoğunu dosyalayarak tutuyorum ben. Marie Kondo abla görse alnımdan öperdi. Aferin bana.

Şimdi zor kısma geliyorum: Komono. Ivır zıvır aşaması. Mutfak eşyaları, oyuncaklar, börtü böcek, çerçöp… Evin geri kalanında ne varsa… Taşınma vakti yaklaşırken, olabildiğince azaltarak gideceğim ama sanırım KonMari’nin bir kısmı diğer eve kalacak.

Bugün akşamüstü gelen habere göre taşınacağımız evin boyası bitmiş. Yarın parke ve duvarların kurumasını bekleyeceğiz. (ben de gidip mutfak dolaplarını boyayacağım. Oley!) Sonraki gün taşınma faslına girişebileceğiz. Bir süredir koli avındaydık. Ev koli doldu yine. Tek rakibim Urla’lı kâğıt toplayıcılar. Kipa’nın orada kıyasıya mücadele halindeyiz. Kim daha önce koli kapacak diye. Aldığımız duyumlara göre çarşamba günleri meşhur bir tatlıcı zincirine mal geldiğini ve kolilerinin çok güzel olduğunu öğrendik. Bugün maaile oraya gittik. Dokuz koli de oradan topladık. Kolin kadar konuş!

Ha bu arada başka hiç derdimiz yokmuş gibi, hastane acil servisine devam ediyor, geceleri bebe ateşi düşürmeye çalışıp, gündüzleri bol bol çocuk burnu yıkıyoruz. Yavruları iyileştirmeye çalışırken, kendimizi sağlam tutmaya da çalışıyoruz.

Evde kömür bitti. Taşınacağız diye yeni kömür almadık. Sonra o kadar çuvalı nasıl taşıtırız? Ev bir soğuk, bir soğuk, sormayın gitsin. Isınmak için dışarı çıkıyoruz.

Bu yazıyı yazıp bitirene kadar birkaç gün geçti bu arada. Yazacak o kadar çok şey oluyor ki, ben hepsini toparlayana kadar, taslaklar kısmında kayıtlı yazılar benim gündemimin gerisinde kalıyor. Çok faaliz bu aralar şekerim. Ay bir taşınsak, zil takıp oynayacağım.

 

Yıldönümü

Ben bu satırları yazarken henüz 19 Nisan bitmemişti. Bugün tamamlanmadan tarihe not düşmek istedim. Az önce Facebook da sağolsun geçen sene bugünden şu fotoğrafımı çıkarıp koymuş önüme:

19 Nisan 2014'te Erenköy'deki evimizin ünlü balkonuna son bakış

19 Nisan 2014’te Erenköy’deki evimizin ünlü balkonuna son bakış

Fotoğrafın açıklamasına demişim ki:

Bu evde Tayga doğdu, Bir Dolap Kitap doğdu. Bu balkonda çok çay içildi. Bu ev çok güzel anılar biriktirdi. Bu evde çok mutlu olundu. Hoşçakal Erenköy’deki yuvamız. Biz seni çok sevdik.

Evet, geçen yıl 19 Nisan’da Erenköy’den ayrıldık, düştük yollara. İstanbul’u geride bıraktık,  gürültüsüyle, uğultusuyla, tozu toprağıyla… Hiç bilmediğimiz küçük bir kasabaya, Urla’ya yerleştik. Şu geçen bir yılda Urla artık hiç bilmediğimiz bir yer olmaktan çıkıp evimiz oldu. Nereden hangi kestirmeden gidileceği, pazarında kimden ne alınacağı, hangi kasabın daha iyi olduğu, en iyi ekmek yapan fırını, en güzel papatyaların hangi tarlada yetiştiği, nerede hangi zeytin ağacının olduğu…vs. Bunların hepsini yavaş yavaş kaydettik belleğimize. Buralı olduk biz. Bir yıl geçti. Hiç pişmanlık duymadık niye geldi diye. Continue reading

Komşuya hasret dedikodugiller

komsu 1Erenköy’de komşudan yana, daha doğrusu komşuluktan yana çok sıkıntı çektik. Doğruya doğru. Ne bir selam sabah, ne bir güler yüz. İlk taşındığımız zamanlarda “Merhaba,” deyip de kapı tuttuğumuz insanların yüzümüze bakmadan geçip gitmesine mi yanalım, apartman kapısını açıp da içeri girenlerin arkadan geldiğimiz gördüğü halde kapıyı tutmamalarına, kapının gözümüzün önünde dan diye çarpmasına mı yanalım… İnsanlık sıfırdı anlayacağınız. Bir seferinde yağmurlu bir günde uzun balıkçı yağmurluğuyla yürüyüşe çıkan Yıldıray ile bohem kılıklı, saç sakal birbirine girmiş iki arkadaşımızla kapıda karşılaşan bir komşu teyzemiz, Yıldıray’ın “İyi akşamlar,” demesi üzerine korkudan bir karış havaya sıçramıştı. Gerisini siz düşünün.

Ne zaman ki Tayga doğdu, ondan sonra bizi “normal insan” statüsüne aldılar. Kapıda durup konuşmalar, bebek sevmeler, “Ay hiç sesi gelmiyor, siz merak etmeyin” diye gönül ferahlatmalar… O güne kadar kapımızı çalmamış karşı komşumuz gelip “Sizde bebek mi var?” dediğinde Tayga birkaç aylık olmuştu. Yıldıray da bebeğimizin olduğunu söyleyince “Eee eşiniz hiç hamile değildi?!” (!) demesin mi Tey yarebbim!

Bir başka sefer üst katımızdaki teyze zili çalıp “Çocuklar bir şey sorucam, sizin evde böcek var mı? Bizde böcek gördüm de, evi ilaçlatıcam, bıdır bıdır…” bir şeyler söyleyip sonra sesini alçaltarak “Sizden bir bebek sesi mi geliyor?” diye sormuştu. Yine üç ay sonra!

Continue reading

Son ayların bilançosu

urla

Sevgili blogcuğum,

Bundan yaklaşık altı ay önce İstanbul denen musibet şehri terk edip Ege’nin bu minnoş kasabasına göçtüğümüzden beri, senin üstüne afiyet, benim üstüme bir ağırlık çöktü oturdu şekerim. Bizim Guçi de açık havayı toprağı bulup ayaklanınca blog mlog yalan oldu tabii. Bir de bizim ev bu ay pansiyondan halliceydi. Bir ara basbayağı check-in check-out falan yapar olduk. Yemek, çamaşır, bulaşık, temizlik derken işler yığıldı da yığıldı.

Ama üstüme ağırlık çöktü dediysem, o kadar da değil. Bir yandan aslanlar gibi Dünyalı‘yı yaptık. 8. sayımız bitti bile. Yıldıray’la hep şunu diyoruz: Eski halimiz olaydı bunun gibi iki dergi yapardık! Gel gör ki o eski hal dediğimiz hal Tayga efendiyle birlikte geçmişe karıştı. Şimdi Tayga efendi eşliğinde ne yapabiliyorsak o… Continue reading

Taşınma ertesi

Taşındık günlük. Hem de ne taşınmak!

Taşınma eylemimiz yuvarlandıkça büyüyen kartopu misali devasa bir kaosa dönüştü. Taşınmanın öncesini, taşınma anını ve sonrasını yazmaya kalksam kitap olur, öyle diyeyim. Hangi birini anlatsam bilemiyorum. Her biri ayrı birer yazı konusu.

Ben şimdilik durum güncellemesi yapayım: Artık Urla’dayız. Urlalıyız. Dün iki hafta oldu. İki hafta içinde hem yorulduk, hem dinlendik. zaman hem bükülerek çoğaldı, hem de hiçbir şeye yetişemedik. İstisnasız her gün yazmak istedim. Yazacak, anlatacak, gösterecek o kadar çok şey var ki burada. Ama yetişemiyorum. Continue reading